Gezi Notları: Batık Şehir Halfeti

Bir çoğumuz gibi, benim de annemin vazgeçilmez dizisi Karagül ile tanıdığım bir şehir Halfeti.
Dizi karakterleri sürekli Gaziantep'e gittiği için Gaziantep'in ilçesi olduğunu sanıyordum, Şanlıurfa'ya bağlı olduğunu öğrenince çok şaşırmıştım.
Gaziantep sınırına daha yakın olmasındanmış.
Ben de Kurban bayramı tatilinde bir kaç yıldır Gaziantep'te yaşayan eşimin ailesini ziyarete gittiğimizde Halfeti'ye gidelim diye tutturunca, hep birlikte arabamıza atlayıp gittik.
Gaziantep merkezden 100 km uzaklıkta ve yaklaşık 1,5 saat kadar sürüyor.

2000 yılında Birecik Barajının yapılmasıyla Halfeti'deki

Muğla'nın Akbük koyunda çadırda kamp yapmaya ne dersiniz?

Dolu dizgin bir yaz tatili geçirip döndüm.
Bu benim bekarlığa veda tatilimdi ve ilk yarısını tek başıma geçirmek istedim.
Ölmeden önce yapılacaklar listemde yalnız başına tatil yapmak vardı.
Artı bir çadırda tatil yapmak da vardı.
Tailimin ilk gününde listeme iki tik atmış oldum böylelikle.

Tatilimin ilk günü Muğla Akbük'te, çadır kampı

Kovboy kasabası ve Kalamiti Narçelen

Haftasonu Manavgat'ta doğa yürüyüşüne katıldım.

Hacı Ali Köyünde indik araçlardan.

6 km doğanın içinde yürüyüş yaptıktan sonra West Wirginia Kovboy Kasabasına ulaştık.

Meşhur Manavgat Şelalesi burası

Bir senedir her ay neredeyse Manavgat'a gidiyorum ama şelaleyi görmek bu yaza kısmet oldu.

Okuduğum yerlerde ve konuştuğum kişilerden büyük beklentiye girme cümlesini çok duymuştum.

Bu nedenle beklentiyi düşük tuttuğumdan mı bilemem ama ben gayet  beğendim.

İşte Manavgat şelalesi..

Tatil biter anısı kalır: tatlı kediler dünyası Side

Kedilerin rahatça uyuduğu bir yerde huzur vardır, 

çünkü insanlar sevecendir, insandır.

İşte Side'nin mırıl mırıl kedicikleri

Yeryüzünde Turunç sahili diye bir cennet varmış. Bu yaşıma kadar haberim yoktu varlığından

Tatilimin ikinci durağı Marmaris'in Turunç beldesiydi.

Öyle bir yerin varlığından haberdar değildim, 

ama İngilizler yıllar yıllar önce keşfetmiş.

En çok  da buna bozuluyorum ya.

İstanbul'da yaşayan canım arkadaşım, kötü gün dostum Yeşimiko sayesinde öğrenmiş oldum burayı.

Birlikte tatil yapmaya karar verdiğimizde o ayarladı burayı ve kalacağımız yeri.

"Sen karar ver" dedim ve beni hiç yormadan misler gibi bi tatil ayarladı ikimiz için.

Urfalıyam ezelden...Şanlıurfa gezim..

Urfa'yı ziyaret edeli haftalar oldu, yeni tamamladım yazımı.
21. Uluslararası Eğitimde Yaratıcı Drama Semineri  Şanlıurfa'da düzenlendi.
Seminerin konusu "Ritüeller ve Yaratıcı Drama" idi.
Bu tema için ritüel şehri Şanlıurfa'dan daha iyisi seçilemezdi.

Otelimiz Balıkgöl'ün arkasındaydı.
Tarihi Kapalı Çarşıya da çok yakındı.
İlk gün erkek kalkıp Eski Urfa kısmını dolaştık.
Evet onlar gerçekten palmiye!!

Tarihi Kapalı Çarşı sabah duasıyla açılıyor.
Bir kişi yüksek sesle dua etmeye başlıyor, ardından tüm esnaf ellerini açıp Fatiha okuyor.
Ne güzel bir ritüel..
Tabi ben ve arkadaşım, sabahın erken saatinde dışarıda gezen tek iki açık bayan olduğumuz için ve çarşıya girer girmez biri "Eyy cemaati müslümiin.." diye bağırınca linç edileceğmizi sandık, yüreğimize iniyordu o ayrı.
Ön yargı kötü bişey..

Bakırlar genellikle el yapımı.

Önünüzde tak tak yapıveriyorlar.

Urfa'da her yer kadife kumaşla kaplı.
Mor en çok rağbet gören renk.
Kadın-erkek, yaşlı-genç hepsi mor giyiniyor.


Urfa'da dolaşırken TRT Gezelim Görelim ekibi ve Nuray Yılmaz'la karşılaştık.
Şanlıurfa bölümünü izleyen olduysa o mor yemeni deneyen ve kırmızı süslü püslü elbiseye mankenlik yapan şahıs bendenizdim efendim.

Bir Urfa küçük hanımefendisi.
Emziğimi bırakmadım ama şimdi bile süslenmeden çıkmam diyor bize..

Balıklı Göle gitmeden Urfa'ya gittim denir mi?
Balıkları gördüğünde İbrahim Peygamber ateş atıldığında ateşin göle, odunların da balığa dönüştüğüne dair şüphesi kalmıyor insanın.
Çünkü bu balıklar gerçekten odun büyüklüğünde.
Yem attığınızda birbirlerinin üzerinden atlıyorlar yemi kapabilmek için.
Ayağım kayıp düşse beni de yerler mi acaba diye düşünürken buldum kendimi bir an..

İnsanları oldukça sıcak.
Bi yere nasıl gideceğinizi sorun, bakıyorsunuz sizi kapısına kadar götürüp geri dönüyor.
Siz zaten o tarafa gidiyor sanırken, onun düşüncesinin "gözümle göreyim bulduğunu da içim rahat etsin" olduğunu sonunda öğreniyorsunuz.
Balıklı Göl çevresinde çocuklarla karşılaşıyorsunuz, size oranın tarihini anlatmaya, üstelik de bir kaç dil seçeneğiniz var, pek bi istekliler.
Ama onların amacı içlerini rahatlatmak değil, bahşiş.
Lütfen karıştırmayın!
Zaten karıştırırsanız da "abla bahşişimi vermedin" diye geri dönüyorlar.

Tarihi Urfa Kalesine çıkmadan olmazdı.

Eski Urfa ve Yeni Urfa olarak ikiye ayrılıyor. Bunlar hepsi Eski Urfa'dandı. Ana cadde üzerinde yürürken bir noktadan sonra insan profili değişiyor.
Eski Urfa tarafındakiler daha çok şehrin yerlileri, rengarenk, şatafatlı giyimleriyle fark ediliyorlar.
Yeni Urfa tarafında insanlar genellikle dışarıdan gelen, memur, öğrenci kesimmiş. 
Giyim tarzının resmileşmesinden sonra anlaşılıyor zaten.

Urfa'da akşam 5'ten sonra sokaklar boşalıyor ve dükkanlar kapanıyor.
İşinizi kesinlikle akşama bırakmayın.
Bir fotokopi çektirebilmek için şehri bir ucundan diğerine yürüdük, bir tane açık kırtasiye bulabildik..

Kaleye çıkacak olursanız da aklınızda bulunsun, 5'te kalenin girişini de kapatıyorlar. 
İnmek için tüneli kullanmamızı söylediler.
Kullanırız dedik.
Nereden bilirdik, Tarkan filminin çekildiği derinnn upuzunn tünelden inmemiz gerektiğini.
Bir arkadaşımız düştü.
Merdivenler öyle dik ki.
Aynı anda iki ayağınız yere basamıyor.
Nihayet inmeyi başardığımızda diz kapaklarımız zonkluyordu hepimizin..

Yediğin içtiğin sana kalsın diye bir söz vardır ama söz konusu Urfa olunca geçerliliğini yitiriyor.
Ben daha önce (ne Adana'da ne Bursa'da) hiç kebap yememişim onu anladım.
Diğerlerini yuttuğum için çekmeyi akıl edemedim.
En son gözüm doyduktan sonra çektiğim soslu tavuğu paylaşayım:

Burası herkesin önerdiği şık bi kebapçıydı.
Ama burada bile tabaktı, bıçaktı olaylarına gerek duymuyorlar.
Zaten kebap dediğin elle yenir..

Bu da urfalıların "fukara tatlısı" dediği ama beni tavlayan, hafif ve nefiss şıllık tatlısı..
İlginç olan, öğle yemeğinde kebap yedikten sonra akşam acıkmıyorduk hiçbirimiz.
Yemeklerde kuyruk yağı kullanıldığı için bir çok kişiye ağır geldi, cır cır oldular.
Midem sağlammış bir kez daha görmüş oldum.
Ama ne yalan söyleyeyim, 1 gün daha kalsaydık ben de bozuyordum midemi.

Tarihi yerleri de gezdik: Göbeklitepe kazı alanı, yeni yapılmakta olan mozaik müzesi vs gibi.
Tarihten anlamayan biri olduğumdan kebaplar kadar ilgimi çekmedi..

Son akşam gala olarak sıra gecesi düzenlendi.
Olağanüstü bir davulcu vardı, makinem yakalayamadı hareketlerini.
Davulu bir tek amuda kalkarak çalmadı.
Çi' köfte olmadan sıra gecesi olur mu?

Sıra gecesinde ya da Urfa'da herhangi bir yerde size mırra ikram edilirse -çok çok acı bir kahve, ben içemedim- siz siz olun, asla bardağı yere koymayım.
Koyarsanız ceza olarak ya içini altınla doldurup geri vermeniz ya da size mırra vereni evlendirmeniz gerekiyormuş.
Bana kimse söylememişti bunu ne yazık ki :S
Garsona "ben bekarım, alayım seni" dedim ama benimle evlenmek istemedi :(

Kendileri yiyeceklerinde koydukları isotun 1/8'i kadar isotla yapmış olmalarına rağmen ben bu çi' köfteyi de bitiremedim.

Hayatınızda bir kerecik olsun Urfa'ya gidip kebap yemeden ölmeyin, benden söylemesi..